تنها ترین تنها........

نه باورم نمی شه که تو منو از یاد ببری 

                                                                                                                                                                       تولدم شد بی وفا از تو نیومد خبری       چشمهای من خشک شد به در حالا کی بی وفاتر .............

نوشته شده توسط اقاقی در پنجشنبه پنجم شهریور 1388 ساعت 16:25 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط اقاقی در پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388 ساعت 14:8 موضوع | لینک ثابت

می تواند

خشکی باشد و فریاد عطش

سکوت گندم

می تواند

گرسنگی باشد و غریو  پیروزمندانه قحط :

همچنان که سکوت آفتاب ظلمات است

اما سکوت آدمی فقدان جهان و خداست :

غریو را

تصویر کن

نوشته شده توسط اقاقی در پنجشنبه هشتم مرداد 1388 ساعت 16:7 موضوع | لینک ثابت

مطمئن باش برو

ضربه ات کاری بود دل من سخت شکست

و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی

به من و عشقی پاک

که پر از یاد تو بود

و به این قلب یتیم

که خیالم می گفت تا ابد مال تو بود

تو برو تا راحت تر

تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم...

نوشته شده توسط اقاقی در پنجشنبه هجدهم تیر 1388 ساعت 11:59 موضوع | لینک ثابت

دوستان از این زمانه خسته ام                   چون دلم را بر دروغی بسته ام

قلب من را او به یغما برده است                در نبودش خاطرم آزرده است

بی وفایی را به من آموخته                      درد و نفرت را به قلبم دوخته

او وجودم را به نابودی کشاند                  جز بدی هایش برای من نماند

من دگر او را نمی خواهم خدا                  او دلش بد بود و از خوبی جدا

نوشته شده توسط اقاقی در پنجشنبه بیست و هشتم خرداد 1388 ساعت 0:3 موضوع | لینک ثابت

در زندگی زخمهايی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته در انزوا می خورد

و میتراشد.

اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين

سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند -زیرا بشر

که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد

میافزاید.

نوشته شده توسط اقاقی در چهارشنبه چهاردهم اسفند 1387 ساعت 1:15 موضوع | لینک ثابت

حرف هایی برای نگفتن...

حرف هایی هست برای نگفتن

و ارزش عمیق هر کسی

به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد.

و کتاب هایی نیز هست برای ننوشتن

و من اکنون رسیده ام به آغاز چنین کتابی

که باید قلم را بکنم و دفتر را پاره کنم

و جلدش را به صاحبش پس دهم

و خود به کلبه ی بی در و پنجره ای بخزم

و کتابی را آغاز کنم که نباید نوشت

نوشته شده توسط اقاقی در چهارشنبه هفتم اسفند 1387 ساعت 15:42 موضوع | لینک ثابت

وقتی چمدانش را به قصد رفتن بست نگفتم : عزیزم این کار را نکن نگفتم : برگرد و یک بار دیگر به من فرصت بده وقتی پرسید دوستش دارم یا نه ، رویم را برگرداندم حالا او رفته، و من تمام چیزهایی را که نگفتم میشنوم نگفتم : عزیزم متاسفم ، چون من هم مقصر بودم نگفتم : اختلاف ها را کنار بگذاریم ، چون تمام آنچه ما میخواهیم عشق و وفا داری و مهلت است گفتم : اگر راهت را انتخاب کرده ای ، من آن را سد نخواهم کرد حالا او رفته، و من تمام چیزهایی را که نگفتم میشنوم او را در آغوش نگرفتم و اشک هایش را پاک نکردم نگفتم : اگر تو نباشی ، زندگی ام بی معنی خواهد بود فکر می کردم از تمام آن بازیها خلاص خواهم شد اما حالا تنها کاری که می کنم گوش دادن به تمام آن چیزهایی است که نگفتم نگفتم : بارانی ات را در آر ، قهوه درست میکنم و با هم حرف میزنیم نگفتم : جاده بیرون خانه طولانی و خلوت و بی انتهاست گفتم : خدا نگهدار ، موفق باشی، خدا به همراهت او رفت و مرا تنها گذاشت، تا با تمام چیزهایی که نگفتم زندگی کنم

نوشته شده توسط اقاقی در دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387 ساعت 15:16 موضوع | لینک ثابت

راز نهفته

نوشته شده توسط اقاقی در چهارشنبه شانزدهم بهمن 1387 ساعت 19:14 موضوع | لینک ثابت

                                                                                  

گفتمش آغاز درد عشق چيست؟

گفت آغازش سراسر بندگيست

گفتمش پايان آن را هم بگو

 گفت پايانش همه شرمندگيست

گفتمش درمان دردم را بگو

 گفت درماني ندارد،فقط هجران باید کر

 گفتمش يک اندکي تسکين آن

 گفت تسکينش همه سوز و فناست

ای که گفتی عشق را درمان به هجران کرده اند

کاش می گفتی هجران را چه درمان کرده ان

 

نوشته شده توسط اقاقی در دوشنبه هفتم بهمن 1387 ساعت 23:24 موضوع | لینک ثابت